Wim Wenders'in yönettiği 1987 yapımı Wings of Desire (Der Himmel über Berlin), izleyiciyi Berlin'in gökyüzünden şehrin sokaklarına uzanan büyülü bir yolculuğa çıkarır. Film, insanların en içsel düşüncelerini ve endişelerini dinleyen, onlara görünmez bir şekilde teselli veren iki melek olan Damiel ve Cassiel'in hikayesini anlatır. Ancak Damiel, zamanla bu pasif gözlemci rolünden sıkılır ve özellikle bir sirkte çalışan, yalnız bir Fransız trapez sanatçısı olan Marion'a duyduğu derin aşk nedeniyle insan olma arzusuyla yanıp tutuşmaya başlar. İnsanlığın basit ama dokunaklı zevklerini -bir fincan kahvenin sıcaklığını, renkleri görmeyi- özler.

Bruno Ganz, Damiel rolünde unutulmaz bir performans sergileyerek, meleksel dinginlikten insani tutkuya geçişi inanılmaz bir incelikle aktarır. Solveig Dommartin ise Marion karakterine melankolik bir güzellik ve güç katar. Filmin en sürpriz ve keyifli anlarından biri, kendisini 'eski bir melek' olarak tanıtan Peter Falk'ın (kendisi oynuyor) ortaya çıkışıdır. Falk'ın karakteri, Damiel'e insan olmanın güzelliklerini anlatan bir rehber işlevi görür.

Wenders'in yönetmenliği, Henri Alekan'ın siyah-beyaz ve renkli geçişlerle dolu görsel olarak çarpıcı sinematografisiyle birleşerek, meleklerin ve insanların dünyalarını ayırt etmede ustaca bir araç haline gelir. Film, sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda varoluş, yalnızlık, şehrin (Berlin Duvarı'nın hala ayakta olduğu bir dönemde) ruhu ve insan deneyiminin dokunaklı güzelliği üzerine derin bir meditasyondur. Nick Cave & The Bad Seeds'in müzikleri de filmin atmosferine güçlü bir katkı sağlar.

Wings of Desire izlemek, şiirsel anlatımı, felsefi derinliği ve görsel ihtişamıyla sinema sanatının ne kadar etkileyici olabileceğini hatırlatan benzersiz bir deneyim sunar. İnsan olmanın anlamını sorgulayan, ruhu okşayan bu başyapıt, izleyiciyi uzun süre etkisi altında bırakacak türden bir film.